UA-165434869-1
Menu

Paradox

We leven

in een tijd,

in een tijd waarin

bevrediging samenvalt met het onbevredigbare.

 

Samenleven

met individualisme.

Gevoelens van chaos

met verlangen naar systematiek.

Onze eigen schillen pellen we.

 

In een wereld vol keuzes,

verliezen we het vermogen

om te kiezen

voor het

leven.

 

Mensen zijn als hydrofobe moleculen

in een zee van relaties.

Desalniettemin een groeiend

smachten naar

verbinding.

 

Rationalisering

van maatschappij,

‘onttovering’ van fantasiewerelden,

het integreren van kinderen

in deze wereld van beheersbaarheid.

 

Geluk

als iets

waarnaar gezocht wordt,

wat we kunnen vinden,

niet iets wat we maken.

 

Zoekend naar het perfecte baantje,

ontevreden met eigen baan,

geluk als een

onverzadigbaar utopisch

ideaal.

 

Continu op weg naar iets

maar nooit ergens zijn.

Onbereikbaar, onverzadigbaar, onnoembaar

is dit

ideaal.

 

Op

weg, uitgeput,

van de kaart,

naar een schijnbaar ver

ideaal:

 

 

 

 

 

Geluk