UA-165434869-1
Menu

Brand in Turkije, Amerika en …?

Eén telefoontje. Eén telefoontje heeft een brand doen ontstaan die steeds verder toeneemt in omvang. Een gesprek tussen twee leiders die bekend staan om hun toespraken waarin ze vaak emotioneel, impulsief of woedend reageren. Deze twee leiders zijn tot een afspraak gekomen. De één verlaat Syrië, de ander betreedt Syrië.

De wereld kijkt niet bepaald vreugdevol naar de laatste gebeurtenissen omtrent de Operatie Vredeslente. Wat bovendien eerst met name leek op een ver-van-mijn-bed-show, nadert als een lopend vuurtje Europa. Steeds meer landen lijken betrokken te raken en het aanwijzen van één schuldige voor het ontstaan van deze brand lijkt moeilijk. Veel landen wassen derhalve hun handen in onschuld en schuiven de zwartepiet door. Iedereen lijkt op zoek naar één zondebok, maar wie zou dit dan moeten zijn?

Allereerst is het natuurlijk zaak om helder te krijgen waarvoor een zondebok gezocht wordt: wat is het probleem? Momenteel lijkt het grootste probleem te zijn dat de Islamitische Staat vrij spel krijgt doordat veel jihadisten weer vrij kunnen komen. Dit zou komen doordat de Koerden, die momenteel de jihadisten bewaken, naar het front snellen door de invasie van Turkije in Syrië. De gevangenen zouden dan kunnen ontsnappen, als gevolg van afnemende bewaking en verminderd toezicht (Boer, 2019). Fictie lijkt echter feit te worden. Er zouden in elk geval al vijf jihadisten ontsnapt zijn in Kamishli. Dit zou inderdaad komen door de Turkse invasie in dat gebied (Geels, 2019).

Hierop voortbordurend ontstaat de volgende vraag: welk land krijgt de schuld? De Europese landen leggen veelal de schuld neer bij de Verenigde Staten. Zij vinden het onethisch dat Trump heeft besloten het leger uit Syrië terug te trekken. Hierdoor zou hij groen licht hebben gegeven aan Erdogan die het gebied dientengevolge is binnengevallen. De VS mag dus niet zomaar uit Syrië wegtrekken (volgens veel landen althans). Dit, aangezien Amerika de koerden hielp bij het bewaken van de Syrische grens. Ter verheldering: Amerika was daar om samen met de Koerdische strijders Russische, Iraanse, Syrische en met name Turkse troepen op een afstand te houden. (Ellian & Molier, 2019). Toen Amerika kortom wegtrok uit Noord-Syrië, vielen de Koerden in een zwart gat. Turkije viel kort daarna Syrië binnen.

Ook Europa, en in het specifiek Nederland, lijkt echter boter op zijn hoofd te hebben. Europa lijkt niet meer de slaap der rechtvaardigen te slapen. Ashin Ellian, hoogleraar Encyclopedie van de Rechtswetenschap, en Gelijn Molier (2019), universitair hoofddocent Encyclopedie van de Rechtswetenschap, stellen het volgende: ‘Afgelopen zomer vroeg de VS aan de Nederlandse regering om mee te doen aan de Amerikaanse operatie in Noord-Syrië. Nederland weigerde dat. Ook Duitsland en andere Europese Navo-landen [sic] weigerden troepen te ­leveren. Nu Amerika het gebied wil verlaten, spreken dezelfde landen van schande. Hoezo schande?’ Zo bezien is Europa dus zeker niet zo onschuldig als een pasgeboren kind. De Europese landen willen zelf ook liever niet in Noord-Syrië zijn. Het lijkt er kortom op dat Amerika al die tijd de kastanjes voor Europa uit het vuur heeft zitten halen en daar nu mee stopt. Is het dan niet de bedoeling dat Europa ‘zijn eigen’ taak van de VS overneemt?

Last but not least: Turkije. Uiteraard wordt met name ook naar Erdogan gewezen met een beschuldigend vingertje. Door zijn interventie is het namelijk mede mogelijk gemaakt dat de IS strijders vrij kunnen komen. Daarom wil Trump dat Turkije de verantwoordelijkheid voor de IS-gevangenen overneemt van de Koerden (Rosman, 2019). Erdogan lijkt echter een ander doelwit voor ogen te hebben: het ‘onkruid’ (ofwel de YPG-,PKK-, en IS-strijders) in zijn omgeving verwijderen. Hierbij is het mogelijk dat hij uit het oog verliest dat Europa iets anders verstaat onder onkruid: de Syriëgangers. Doordat er sprake is van een mogelijke ontsnapping van deze Europese jihadisten, wordt dus ook op betichtende wijze gekeken naar Erdogan.

Eén zondebok aanwijzen ten aanzien van de recente ontwikkelingen is dus niet bepaald makkelijk. Wie is namelijk de ‘hoofdverdachte’?

Een door een telefoontje en een aantal tweets van Trump begonnen brand zou ook buiten Syrië en omstreken kunnen komen. En de landen die dus vooral in afwachting toe zaten te kijken, zouden in de toekomst een brand waar kunnen nemen in eigen huis. Wellicht kunnen alle betrokken landen daarom beter de hand in eigen boezem steken en proberen gezamenlijk de brand te blussen, in plaats van olie op het vuur te gooien.

Wellicht kunnen alle betrokken landen daarom beter de hand in eigen boezem steken en proberen gezamenlijk de brand te blussen, in plaats van olie op het vuur te gooien.