UA-165434869-1
Menu

All Lives Matter

George Floyd, Ahmaud Arbery, Breonna Taylor: de maat was vol. De afgelopen weken waren er protesten op de Dam, in Rotterdam, Zwolle en nog vele andere steden. Ontroerend dat er zo veel mensen de BLM-beweging steunden en ook nog zullen steunen. Maar toch was ik niet helemaal bevredigd: er miste iets…

Diezelfde dag belde een vriendin, omdat ze advies nodig had: ze had een geweldige CV, had ervaring in de branche, werd bij elke sollicitatie enthousiast uitgenodigd, maar werd na een real-life gesprek telkens resoluut afgewezen. Bij navragen wat de doorslaggevende factor was kwam elke keer een reden als ‘te weinig ervaring’ of iets anders oppervlakkigs aan de orde: daar had ze dus niks aan. Ze begon eraan te twijfelen of het misschien kwam door haar hoofddoek en de manier waarop ze zich kleedde. En als kers op de taart hoorde ze ook talloze keren tijdens deze gesprekken dat ze ‘echt goed Nederlands kon spreken’. Ze vroeg me of zij – geboren en getogen in Nederland – dit als belediging of als compliment moest opvatten. Ik zweeg.

Het werd mij duidelijk wat ik miste: aandacht voor andere vormen van uitsluiting, discriminatie of racisme. Natuurlijk verdienen de incidenten in Amerika en elders grote aandacht, het is immers niet te rechtvaardigen wat daar en op andere plaatsen in de wereld gebeurt. We moeten de aandacht dus nu ook niet daarvan afleiden; het is belangrijk om hierover het gesprek met elkaar aan te gaan. Maar dit betekent niet dat het niet mogelijk is om het ook over andere kwesties te hebben: hoe zit het met andere vormen van discriminatie? Hoe zit het met de keren dat ik werd geconfronteerd met het feit dat ik wegens mijn geloof of afkomst beschouwd werd als afwijkend van de norm? Mensen die op straat zomaar riepen dat ik mijn hoofddoek af zou moeten doen. Iemand die mij bespuugde terwijl ik met vrienden op een terrasje in Amsterdam gezellig aan het bijpraten was. Mensen die begonnen te articuleren als ze op straat of in de winkel iets aan mij wilden vragen. 

En het gaat misschien in mijn geval over moslims of Turken, maar ik mis in bredere zin al langere tijd de aandacht voor de All Lives Matter beweging. Het maakt niet uit wie, of het nou iemand met een donkere huidskleur, een arbeider in Bangladesh, een Syriër, Afrikaan of Amerikaan betreft; we zijn allemaal gelijk en evenveel waard. Laten we eens een keer op de Dam staan voor dit cliché. Samen. In alle gelijkheid.

Want ik vraag me af of we ooit gelijkheid zullen bereiken als we alle vormen van discriminatie nadrukkelijk behandelen als ‘dingen die we moeten voorkomen’ en ze bij voorbaat al negatief benaderen. Mijn broertje was zich niet eens bewust van het feit dat mensen met een donkere huidskleur als anders werden beschouwd. Het waren voor hem mensen. Totdat het in het Jeugdjournaal uitvoerig belicht werd. Totdat er werd gesproken over ongelijke behandeling, over minderwaardigheid, over racisme. Nu is hij zich bewust van het feit dat zij als anders worden bestempeld, dat zij afwijken volgens sommigen, dat er sprake is van een wij/zij-cultuur. Is dit wat we onze kinderen willen leren?

Nu is hij zich bewust van het feit dat zij als anders worden bestempeld, dat zij afwijken volgens sommigen, dat er sprake is van een wij/zij-cultuur. Is dit wat we onze kinderen willen leren?

Natuurlijk moeten we in sommige gevallen ook tégen racisme pleiten, tégen discriminatie of tégen etnisch profileren. Natuurlijk, dat moeten we ook doen. Maar om gelijkheid te bereiken kan het ook helpen om eens een keer ergens vóór te pleiten. Voor gelijkheid. Voor vereniging. Voor begripvol denken. Voor de All Lives Matter beweging.